نمیدونم

یعنی که میدونم نمیخای بیای و اصلا هم مهم نیست چون تقدیر آدمها از قبل معلومه و عوض نمیشه البته تقدیر مال خودمون هست اما آنچه مقدر شده به صورت کلیات عوض نمیشه حالا من هی زور بزنم و هی الکی غصه بخورم به هیچ کجا نمیرسم البته اگر هم قرار باشه تو بیای حتما میای اما اگر هم قرار نباشه بیای که من اینطور فکر میکنم حتما نمیای و اینها را نمیخونی ... یک چیزی بهت بگم شاید باورش سخت باشه اینکه هوای .... را دارم حالا این نقطه چینها چیه خودت بگو و جای خالی را پر کن تازه فایده اش اینه که هرچی دوست داشته باشی میتونی قرار بدی و این خیلی زیباست چون خودم را محدود به یک کلمه نکرده ام ... مثلا جای خالی را میشه با آغوش پر کرد یا با بغل کردنت یا با لبهات یا با گونه هات یا با ... هزار تا کلمه ی دیگه هم هست که میشه قرارش داد مثلا اگر بگذاریم لبهات میشه هوای لبهات را دارم و اگر بگم خیالت میشه هوای خیالت را دارم و اگر بگم بوسه هات میشه هوای بوسه هات را دارم یا اگر بگم طره ی کوهات میشه هوای طره ی موهات را دارم اما دروغ نگم همون اولی از همه قشنگ تر و دلچسب تره چون وقتی لبهات را داشته باشم تمامیتت توی بغلمه و دستهام لای موهاته ... تو چی میگی؟