از عشق بگو

فکر میکنم و یادم می آید وقتی که محبوبم را در آغوش گرفتم دستانش لباسی شد به پهنای وجودم انگار جامه ای دوخته بودم به اندازه ی هیکلم ... مرا سخت در بغل گرفت و صورتم را غرق بوسه کرد آنچنان مست شدم که برایش حدی نبود من بودم و مستی و شادی و از خود بیخود شدن شامه ام را از محبوب پر میکنم و گرمای دستانش را در میان دستانم میگیرم تمام دردهایم را فراموش میکنم سرمستی ام را از سر میگیرم انگار زیر آبشاری از آب سرد و خنک ایستاده ام و از تمام دنیا لذت میبرم با دستهایم که دراز شده اند از آسمان ستاره می چینم بلکه سبدم را از خورشیدها پر میکنم و سیاهی آسمان را در بغل میگیرم سینه ام لبریز از تمام خوشی ها میشود بی حس می شوم و خماری را در تمام وجودم حس میکنم .... اما فقط حیف که فقط فکر میکنم ... و هیچ چیزی در میان دستانم نیست ... و خالی تر از همیشه است خالی خالی ... آنقدر خالی که حتی ... هیچی در میان دستانم و آغوشم نیست و خودم هستم و باز هم تنهاییهایم